Το μεγαλύτερο στοίχημα της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η αντιμετώπιση και αποδοχή της απώλειας.

1 Δεκεμβρίου 2017

Κατερίνα Σταματίδου

apvleiaΆνθρωποι δίπλα μας, συμπολίτες, γείτονες της διπλανής πόρτας βιώνουν σχεδόν καθημερινά διαφόρων μορφές απώλειας. Πρόσφατα, λίγα χιλιόμετρα από μας οικογένειες έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, τις επιχειρήσεις τους, το σπίτι τους, τις καθημερινές απλές συνήθειές τους. Η επόμενη μέρα της καταστροφής τους βρίσκει ανέτοιμους να διαχειριστούν τη νέα κατάσταση, τα νέα δεδομένα που τους επιβλήθηκαν με μια μορφή εξαναγκασμού να βρουν ξαφνικά ένα νέο τρόπο ζωής.

Η θλίψη είναι ένα πολύ δυνατό συναίσθημα λύπης όταν υπάρχει μία απώλεια. Η θλίψη και η απώλεια είναι δύσκολα κομμάτια της ζωής μας και αποτελούν μέρος των εμπειριών μας. Όταν αναφερόμαστε στην απώλεια δεν μιλάμε μόνο για την απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου, αλλά και για την απώλεια άλλων πραγμάτων, όπως του παλιού ρυθμού της ζωής μας, της δουλειάς μας ή ενός αντικειμένου. Καταλαβαίνοντας λοιπόν τα συναισθήματα που μας βγαίνουν από τη θλίψη και την απώλεια και βρίσκοντας την υποστήριξη που χρειαζόμαστε είτε από άλλους είτε από τον εαυτό μας, μπορεί να καταφέρουμε να διαχειριστούμε τις αλλαγές που παρατηρούμε στη ζωή μας και να αισθανθούμε πιο αισιόδοξοι.

Η απώλεια είναι συχνά η μύηση στην ενηλικίωση. Η απώλεια μας κάνει αληθινούς άντρες και αληθινές γυναίκες. Αληθινούς φίλους, αληθινούς συντρόφους και αληθινούς συζύγους. Η απώλεια είναι μια τελετή μύησης. Περνάμε μέσα από τη φωτιά, για να βγούμε στην άλλη πλευρά της ζωής.

Με πολλούς τρόπους, εάν η ζωή είναι ένα σχολείο, η απώλεια είναι ένα βασικό μάθημα του σχολικού προγράμματος. Ζώντας την εμπειρία της απώλειας, ζούμε ταυτόχρονα και την εμπειρία εκείνων που αγαπάμε, των ανθρώπων που μας φρόντιζαν τα χρόνια που τους είχαμε ανάγκη – μερικές φορές ακόμα και των ξένων που έρχονται ξαφνικά στη ζωή μας. Η απώλεια είναι σαν μια τρύπα στην καρδιά μας. Μια τρύπα όμως που είναι ένα κάλεσμα αγάπης και μας επιτρέπει να κρατήσουμε μέσα μας την αγάπη των άλλων ή να δεχθούμε νέες μορφές αγάπης.

Ερχόμαστε στον κόσμο αυτό υποφέροντας από την απώλεια του τόπου της μήτρας, του τέλειου εκείνου κόσμου που μας δημιούργησε. Μας σπρώχνουν σε έναν τόπο που δε μας ταϊζουν κάθε φορά που πεινάμε womanκαι δεν ξέρουμε, όταν η μαμά απομακρύνεται από την κούνια, αν θα ξαναγυρίσει. Μας αρέσει να μας κρατάνε αγκαλιά και ξαφνικά μας αφήνουν. Οι τρόποι αντιμετώπισης της απώλειας καλλιεργούνται μέσα μας, η δύναμη φωλιάζει μέσα μας και κάποια στιγμή θα κληθούμε να την ανασύρουμε. Μεγαλώνοντας χάνουμε φίλους κάθε φορά που αλλάζουμε τόπο διαμονής, χάνουμε τα παιχνίδια μας και χάνουμε στο πρωτάθλημα μπάλας της γειτονιάς ή της ομάδας μας. Ζούμε τους πρώτους μας έρωτες, μόνο και μόνο για να τους χάσουμε… Και αυτή η μακρά σειρά απωλειών είναι μόνο στο ξεκίνημά της. Στα χρόνια που έπονται χάνουμε δασκάλους, φίλους και τα παιδικά μας όνειρα. Τα σπίτια μας, τα αυτοκίνητα, οι δουλειές και οι περιουσίες μας, τα νιάτα μας ή ακόμα και τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι για μας τα δάνεια αυτής της ζωής. Κάθε τι άυλο- όπως τα όνειρα, η νιότη και η ανεξαρτησία-τελικά θα ξεθωριάσει ή θα τελειώσει. Όλα τα πράγματα που μας ανήκουν, ουσιαστικά τα έχουμε δανειστεί. Ήταν ποτέ πραγματικά δικά μας;

Η πραγματικότητά μας στον κόσμο αυτόν δεν είναι μόνιμη, τα πάντα είναι παροδικά. Η προσπάθεια να βρούμε κάπου τη μονιμότητα είναι αδιέξοδη και τελικά μαθαίνουμε ότι η προσπάθειά μας να «κρατήσουμε» τα πάντα για πάντα ή να αποτρέψουμε μια απώλεια είναι ανώφελη και δε μας δίνει καμμία ασφάλεια. Οι άνθρωποι που έχουν πλησιάσει το θάνατο ή που πεθαίνουν γνωρίζουν πολύ καλά τι χάνουν και κατανοούν την αξία του. Εκείνοι που συνήθως παραμυθιάζονται είναι εκείνοι που ζουν.

Στην  ψυχολογική διεργασία του πένθους και της απώλειας, όποιας μορφής και αν είναι αυτή, σύμφωνα με τη διάσημη ψυχίατρο Elisabeth Kubler-Ross περνάμε τα παρακάτω στάδια. Τα πέντε στάδια μπορούν να εφαρμοστούν σε όλες τις απώλειες της ζωής, μικρές ή μεγάλες, μόνιμες ή προσωρινές:

  • Άρνηση:  αντίσταση στην συνειδητοποίηση του γεγονότος θανάτου, αδυναμία να πιστέψουμε ότι έχει συμβεί.
  • Θυμός:  είτε προς συγκεκριμένο στόχο ή άτομο είτε προς όλες τις κατευθύνσεις.
  • Διαπραγμάτευση:  η ελπίδα ότι με κάποιον τρόπο θα μπορούσε να αποφευχθεί.
  • Κατάθλιψη:  συνειδητοποίηση της απώλειας, θλίψη, κοινωνική απόσυρση.
  • Αποδοχή:  αντίληψη της νέας πραγματικότητας και προσαρμογή.

Με την αποδοχή ο πόνος δεν μειώνεται, ούτε το αίσθημα της απώλειας εξανεμίζεται, απλά γίνεται μέρος του εαυτού μας και πορευόμαστε με αυτό. Κανείς δεν είναι ποτέ ίδιος μετά από την απώλεια ενός δικού του προσώπου.

Η προσωπικότητα μας, ο τρόπος σκέψης μας, οι θρησκευτικές μας πεποιθήσεις καθορίζουν πως θα σταθούμε απέναντι σε όλο αυτό, πως θα αντιμετωπίσουμε την αίσθηση της απώλειας ελέγχου, την συνειδητοποίηση της θνητότητας μας, τις ενοχές μας για αυτά που κάναμε ή δεν κάναμε, το αίσθημα του ανεκπλήρωτου που μπορεί να βιώνουμε.

Κυρίως όμως η επίδραση που είχε ο άνθρωπός μας, στη ζωή μας αποτελεί το ουσιαστικότερο κίνητρο για να συνεχίσουμε. Κινητήρια δύναμη είναι η ευγνωμοσύνη που βιώνουμε για την ύπαρξη αυτού του ανθρώπου στην ζωή μας. Πόσο σημαντικός ήταν για εμάς, πόσο διαμόρφωσε και άλλαξε την ζωή μας, πόσα μαθήματα μας δίδαξε, στιγμές που μας χάρισε.

Κυρίως όμως πως αντιμετώπισε ο ίδιος τον θάνατο…balodimas2

Η μεγαλύτερη κληρονομιά που αφήνει ένας  άνθρωπος στον κόσμο είναι πως στέκεται ο ίδιος απέναντι στον θάνατο…

Και ο Σταύρος Μπαλοδήμας άφησε μεγάλη παρακαταθήκη αντιμετωπίζοντας τον θάνατο με αξιοπρέπεια και πάνω από όλα με δύναμη…

balodimas4Πέρασαν τρεις μήνες… και ο νους ταξιδεύει στον άδικο χαμό του εκδότη αυτής της εφημερίδας. «Τρεις μήνες χωρίς εσένα… να αναγκάζομαι να… ΖΩ την παρουσία της απουσίας σου.»

Κατερίνα Σταματίδου

Αφιέρωμα εις μνήμην του

 

 

 

 

IQ test: Τι σημαίνει το “IQ”

Το “IQ” είναι τα αρχικά των λέξεων Intelligence Quotient, δηλαδή Πηλίκο Νοημοσύνης.  (Δείτε ένα τεστ)

Στο Πηλίκο Nοημοσύνης ο αριθμητής είναι η Διανοητική Ηλικία (Mental Age – MA)πολλαπλασιασμένη με το 100 και ο διαιρέτης είναι η Χρονολογική Ηλικία (Chronological Age – CA). Δηλαδή: IQ = 100 ΜΑ / CA

IQ test: Η κατανομή του δείκτη νοημοσύνης στο γενικό πληθυσμό

images-1Ένα διάγραμμα των συχνοτήτων εμφάνισης των διαφόρων επιπέδων IQ στο γενικό πληθυσμό σχηματίζει μια καμπύλη σε σχήμα καμπάνας (Σχήμα 1, παρακάτω). Όπως υποδηλώνει η καμπύλη στο Σχήμα 1, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν IQ που πλησιάζει το 100, το οποίο είναι και ο μέσος όρος.

Όπως φαίνεται στο σχήμα, περίπου το 68% όλων των καταγεγραμμένων τεστ IQ κυμαίνεται μεταξύ 85 και 115 στο Πηλίκο Νοημοσύνης. Αυτό σημαίνει ότι μόνο το 32% των ανθρώπων είναι εκτός αυτού του μέσου όρου. Περίπου το 16% των ανθρώπων (1 στους 6) έχει IQ πάνω από 115 και άλλο τόσο έχει IQ κάτω από 85.  Στη παρακάτω γραφική παράσταση απεικονίζεται η κατανομή του IQ στο γενικό πληθυσμό.

iq1

 

 

 

 

Πηγή: http://hiqnews.megafoundation.org

 

Εδώ η ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο ΤΕΣΤ του μήνα:

Μια φορά κι έναν καιρό που πηγαίναμε κι εμείς σχολείο, μας είχαν μάθει πως ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΌΣ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΘΕΣΗΣ. Οπότε κάνεις πρώτα το 2×5=10 και μετά προσθέτεις το 4 οπότε 14!!!

Αλλά αυτά ήταν για τα χρόνια που οι σημαιοφόροι έβγαιναν με τη βαθμολογία και τη διαγωγή, όχι με κλήρωση!!!

5+5+5=15
5+4+4=13
4+3+3=10
4+2×5=14 γιατί προηγείται το 2×5 και μετα προσθέτουμε το 4.

(Σημείωση: Σαφώς και ένα τόσο πρόχειρο τεστ δεν αποτελεί βασικό κριτήριο για το επίπεδο ευφυίας ή νοημοσύνης κανενός. Για κάτι τέτοιο απαιτείται ένα επιστημονικά καταρτισμένο ερωτηματολόγιο και επίλυση εξειδικευμένων ασκήσεων. Ωστόσο και το τεστ εμπεριέχει λίγα από αυτά τα στοιχεία)