Βιβλίο του μήνα

Μαθήματα Ζωής

Έχετε πει στον εαυτό σας «η ζωή είναι αυτή που είναι και δε χρειάζομαι τίποτε άλλο»; Πώς θα ζείτε; Ζητώντας συνεχώς περισσότερα ή ευχόμενοι τα πράγματα να ήταν κάπως διαφορετικά; Παίζοντας το παιχνίδι του “παραπάνω” ή θα νιώθετε ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχετε;

Άραγε γιατί το αύριο φαίνεται να έχει περισσότερες δυνατότητες ευτυχίας ή δύναμης από ότι το σήμερα;  Επειδή ξεγελάμε τους εαυτούς μας με το παιχνίδι του “παραπάνω”, χάνοντας έτσι τη δύναμή μας, ανεξάρτητα από το πως παίζουμε το παιχνίδι. Και αυτό το παιχνίδι μας κρατά δεσμιους στο κελί της έλλειψης, παρέα με την αίσθηση της μετριότητας. Όταν αποκτήσουμε αυτο που θέλουμε, νιώθουμε ακόμη χειρότερα, επειδή και πάλι δε θα μας αρκεί. Είμαστε ακόμη και τότε δυστυχισμένοι. Μακάρι να είχαμε λίγο παραπάνω. Δε συνειδητοποιούμε ότι αυτό που μετράει είναι η απλότητα.

Οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στο θάνατο ανακαλύπτουν τη δύναμη που υπάρχει στο σήμερα και στο σήμερα υπάρχει το “αρκετά”. Ο Θεός μας έδωσε έναν κόσμο όπου η ζωή μπορεί πάντοτε να γίνει καλύτερη σήμερα και όχι αύριο. Εάν το επιτρέψουμε εμείς, μία άσχημη μέρα μπορεί να γίνει μία καλή μέρα, μία δυστυχισμένη σχέση μπορεί να ανανεωθεί και πολλά άλλα «λάθη» μπορούν να γίνουν «σωστά».

Στο βιβλίο «Μαθήματα Ζωής» που σας προτείνουμε αυτό το μήνα δύο ειδικοί πάνω στο θάνατο και την επιθανάτιο πορεία, η Elisabeth Kubler-Ross και ο David Kessler, μας διδάσκουν τα μυστήρια της ζωής και του ζην.

 Μην προκαταβάλεστε αρνητικά λόγω θέματος !!! Το βιβλίο είναι συναρπαστικό και αισιόδοξο γιατί παραθέτει αληθινά παραδείγματα και εμπειρίες ανθρώπων που έχουν έρθει αντιμέτωποι με τον θάνατο. Αφήγηση που ρέει γρήγορα, χωρίς να είναι βαρετή, με σημαντικά διδάγματα για τον οποιονδήποτε από εμάς που θέλει και αναζητά να βλέπει τη ζωή λίγο διαφορετικά.

mathzvhs

  KUBLER-ROSS ELISABETHKESSLER DAVID

Εκδότης: EUROPUBLI

Τιμή Έκδοσης
€22.42
Τιμή Πολιτείας – www.politeianet.gr
€17.94

Όλοι μας, σε αυτό το διάστημα που αποκαλούμε ζωή, έχουμε κάποια μαθήματα να πάρουμε. Αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς καλύτερα, όταν δουλεύει με ανθρώπους που διανύουν τις τελευταίες στιγμές της ζωής τους. Οι άνθρωποι αυτοί μαθαίνουν πολλά στο τέλος της ζωής τους, συνήθως όταν είναι πλέον αργά για να τα εφαρμόσουν. Μετά την μετακόμισή μου (συγγραφέας) στην έρημο της Αριζόνα το 1995, την Ημέρα της Μητέρας, πέρασα ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που με άφησε παράλυτη. Τα χρόνια που ακολούθησαν τα έζησα στο κατώφλι του θανάτου. Υπήρξαν στιγμές που πίστευα ότι ο θάνατός μου ήταν ζήτημα μερικών εβδομάδων και πολλές φορές απογοητεύτηκα που δεν ερχόταν, επειδή εγώ ήμουν έτοιμη. Δεν έχω πεθάνει όμως, γιατί ακόμη μαθαίνω μαθήματα της ζωής, τα τελευταία μου μαθήματα. Τα μαθήματα αυτά είναι οι ύστατες αλήθειες γύρω από τη ζωή μας. Είναι τα μυστικά της ίδιας της ζωής. Θέλησα να γράψω ένα ακόμη βιβλίο, όχι για τον θάνατο και την πορεία προς αυτόν, αλλά για τη ζωή και τις διαδρομές της.  (από την παρουσίαση των συγγραφέων στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Σας παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο, Κεφ.Δύναμη, σελ.97 «Η αληθινή δύναμη, η ευτυχία και η ευημερία βρίσκονται στην υψηλή τέχνη της ευγνωμοσύνης. Ευγνωμοσύνη για αυτά που έχετε και τα πράγματα έτσι ακριβώς όπως είναι. Ευγνωμοσύνη για αυτό που είστε, για τα πράγματα που φέρατε στον κόσμο με τη γέννησή σας. Τη μοναδικότητά σας. Δε θα υπάρξει ποτέ μα ποτέ ένα δεύτερο εγώ σας. Κανείς δε μπορεί να δει και να ανταποκριθεί στον κόσμο με τον τρόπο που το κάνετε εσείς.

Εστιάζουμε την προσοχή μας στα δικά μας μονοπάτια, μονοπάτια που μας οδηγούν σε πράγματα πιο σπουδαίακαι πιο μεγαλιώδη από τα χρήματα και τα υλικά αγαθά, ανταλάσσουμε το παιχνίδι του “παραπάνω” με το παιχνίδι του ”αρκετά”. Πάυουμε να ρωτάμε «Μου φτάνουν;», επειδή στις τελευταίες μας στιγμές θα συνειδητοποιήσουμε ότι μας έφταναν. Ας πορευτούμε ελπίζοντας οτι αυτό θα το καταλάβουμε πριν η ζωή μας φτάσει στο τέλος της.

Όταν η ζωή που ζούμε μας «φτάνει», δεν έχουμε ανάγκη από τίποτα περισσότερο. Τι όμορφο που είναι το συναίσθημα που έχουμε όταν η καθημερινότητά μας μάς είναι αρκετή. Ο κόσμος «μας φτάνει». Σπάνια προσέχουμε και αφηνόμαστε σε ένα τέτοιο συναίσθημα. Είναι ένα ξένο συναίσθημα, επειδή έχουμε την τάση να ζούμε με την αίσθηση ότι η ζωή είναι μικρή και δε μας φτάνει. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε αντίληψη. Λέγοντας κανείς «η ζωή είναι αυτή και δε χρειάζομαι τίποτε άλλο», κάνει μία εξαίρετη δήλωση ευγένειας ψυχής και δύναμης. Εάν δε χρειάζομαι τίποτε άλλο, εάν δεν έχουμε ανάγκη να ελέγχουμε τα πάντα, τότε  μπορούμε να αφήσουμε τη ζωή να κυλήσει.

Έχουμε τόση δύναμη μέσα μας, αλλά και τόση άγνοια για το πώς να τη χρησιμοποιούμε. Η αληθινή δύναμη προέρχεται από τη γνώση του ποιοι είμαστε και της θέσης που έχουμε στον κόσμο. Όταν νιώθουμε την ανάγκη να συσσωρεύουμε αγαθά, τότε έχουμε πραγματικά ξεχάσει όλα αυτά που είμαστε. Πρέπει να θυμόμαστε πως η δύναμή μας βγαίνει από τη γνώση ότι τα πάντα γύρω μας είναι «εν τάξει» και πως το νήμα της ζωής όλων ξετυλίγεται ακριβώς όπως θα έπρεπε να ξετυλιχθεί.

 

Comments

comments

Click to comment