Ο Χαϊδαριώτης φυσικοθεραπευτής Γιάννης Δεφίγγος μιλά για όλους και για όλα

Όλοι οι αθλητές για να μπορέσουν να προχωρήσουν και να έχουν επιτυχίες, εκτός από το ταλέντο τους, χρειάζεται τρομερή προσπάθεια αλλά και πολλή δουλειά σε πάρα πολλά επίπεδα.

Θέλει άτομα που να πιστεύουν σε αυτούς, να τους στηρίζουν καθημερινά.
Αυτοί δεν είναι άλλοι από τους προπονητές, τα συγγενικά τους πρόσωπα, οι φίλοι τους.

Ο φυσιοθεραπευτής είναι αυτός που αναλαμβάνει όλους τους ρόλους μαζί τη στιγμή που βρίσκεται μαζί με τον αθλητή στο μασάζ χαλάρωσης ή στην αντιμετώπιση ενός τραυματισμού.

Ο Γιάννης Δεφίγγος ο φυσιοθεραπευτής της Εθνικής ομάδας στίβου μίλησε αποκλειστικά στο sports.ert.gr.
Βρεθήκαμε στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά όπου προπονούνται αθλητές τις εθνικής ομάδας.

Αν δεν τον γνωρίζεις, μπορείς εύκολα να τον περάσεις για αθλητή του στίβου και να τον ρωτήσεις αν ο φυσιοθεραπευτής θα αργήσει να έρθει. Μιλάμε για ένα ψηλό νέο, γυμνασμένο, αθλητικό.

Στην ουσία όμως μιλάμε για ένα άνθρωπο που εκτός από φυσιοθεραπευτής εύκολά μπορεί να γίνει ο φίλος, ο προπονητής, ο αδερφός, ακόμα και ο ψυχολόγος κάθε αθλητή.

-Γιάννη πως και πότε ξεκίνησε η συνεργασία σου με τον ΣΕΓΑΣ;
Το 2001 σαν νέος φυσιοθεραπευτής δούλευα σε μια δημόσια υπηρεσία. Ο Σεγας είχε ανάγκη από φρέσκο ανθρώπινο δυναμικό με όρεξη για δουλειά λόγω τις άνθισης του στίβου.
Μας κάλεσαν στο ΟΑΚΑ για να δοκιμαστούμε περίπου μια εβδομάδα , κάποιοι έμειναν και κάποιοι έφυγαν.
Ο χώρος είχε μια γοητεία στο κομμάτι του υψηλού αθλητισμού και αυτό μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Οι απαιτήσεις ήταν μεγάλες με αρκετές αποστολές, πολλά ταξίδια και προετοιμασίες.
Εκεί ανδρώθηκα και εγώ με ερεθίσματα μεγάλης έντασης μαθαίνοντας ουσιαστικά πως δουλεύει ο υψηλός αθλητισμός, με τις ανάγκες των πρωταθλητών μας, και όλα αυτά για να μπορέσει να σταθεί η Ελλάδα σε παγκόσμιο επίπεδο.

-Υπήρξες ποτέ αθλητής του στίβου; Είσαι παρά πολύ γυμνασμένος αλλά το κομμάτι του στίβου το γνώρισες μέσα από τη δουλειά σου.
Δεν υπήρξα αθλητής του στίβου, έμαθα τον στίβο ξεκινώντας, μέσα από τη δουλειά,
με την καθημερινή μου επαφή με τους αθλητές, με τις ανάγκες τους, τις απαιτήσεις τους μέσα στο γήπεδο.

-Γιάννη παρατηρώ μια σχέση που υπάρχει ανάμεσα σε εσένα, τον φυσιοθεραπευτή δηλαδή, και τους αθλητές, η οποία είναι πολύ στενή, ξεχωριστή θα έλεγα εγώ.
Είναι το αγώνισμα ατομικό, ο κάθε αθλητής δοκιμάζεται για μια ολόκληρη χρονιά , προετοιμάζονται 11 μήνες για να εμφανιστούν ένα μήνα που είναι οι αγώνες.
Τους αθλητές μπορεί να τους βλέπεις πιο συχνά και από τα μέλη της οικογένειας σου.
Είναι κάτι το οποίο ζεις καθημερινά, μπορείς να συνδράμεις με τον τρόπο σου όχι μόνο στο αθλητικό κομμάτι αλλά και στο ψυχολογικό όπως ακόμα και σε θέματα συμπεριφοράς.
Αυτό γιατί υπάρχουν αρκετά νέα παιδιά που έρχονται από επαρχία, μόλις έχουν τελειώσει το σχολείο, πρέπει να σταθούν στην Εθνική ομάδα, και πρέπει να μάθουν πως να συμπεριφέρονται.
Η ομοσπονδία έχει τον πρώτο λόγο σε αυτό αλλά και εμείς προσπαθούμε με τον τρόπο μας να βοηθήσουμε όσο μπορούμε.
Είσαι παρά πολύ ώρα μαζί τους, πρέπει όμως να είσαι ουδέτερος και να κάνεις τη δουλειά σου όσο πιο καλά μπορείς.

-Έχεις ζήσει από το 2001 και μετά, απίστευτες στιγμές, με διοργανώσεις, με επιτυχίες αλλά και αποτυχίες. Πες μου μερικές από αυτές που σου έχουν κάνει εντύπωση και έχουν χαραχτεί εντονότερα στη μνήμη σου;
Έχω την τιμή να εκπροσωπώ την ομοσπονδία μου και τη χώρα μου από το 2001 και μετά σε πολλές αποστολές, 4 Ολυμπιακούς αγώνες , πολλά Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Κάθε ένα από αυτά έχει την ομορφιά του, κάθε μετάλλιο παιδιού το θυμάμαι σαν ξεχωριστό, αλλά υπάρχουν και στιγμές που είναι μοναδικές.
Μια που μου έχει μείνει, είναι στο Πεκίνο στους Ολυμπιακούς αγώνες το 2008, σε ένα πάρτι ενός χορηγού των αγώνων όπου είμαστε καλεσμένοι με τον Περικλή Ιακωβάκη και τον Λαμπρό Παπακώστα. Ήταν όλα τα μετάλλια του χορηγού εκεί , μεγάλοι αθλητές.
Φορούσα τότε μια μπλούζα με τον Αμερικανό αθλητή Tommie Smith. Στις 16 Οκτωβρίου του 1968, στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν στην πόλη του Μεξικού, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον τελικό των 200 μέτρωνανδρών καταρρίπτοντας και το παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 19.83.
Κατά τη διάρκεια της απονομής του χρυσού μεταλλίου, συγκλόνισε την διεθνή κοινή γνώμη με την πράξη του να σταθεί σκυφτός και αμίλητος, υψώνοντας στον αέρα το δεξί του χέρι σε σφιγμένη γροθιά, όπου φορούσε ένα μαύρο γάντι το οποίο συμβόλιζε τον αγώνα των μαύρων ενάντια στο ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις.
Σύμπτωση μεγάλη, βρισκόταν εκεί με τη γυναίκα του σαν τιμώμενο πρόσωπο των αγώνων.
Με το που με είδαν, όλα τα φώτα έπεσαν πάνω μου χωρίς να αντιληφθώ τι ακριβώς έχει συμβεί.
Φανταστείτε το σε ένα τεράστιο κλαμπ στο Πεκίνο.
Μας φώναξαν στο τραπέζι τους όπου μας κέρασαν σαμπάνια και βγάλαμε φωτογραφίες.
Ήταν πολύ συγκινητική στιγμή και για τον ίδιο όπου ήταν τότε περίπου 60 χρονών.
Είχε γράψει ιστορία, άλλαξε ο αθλητισμός εκείνη τη μέρα, τον κατηγόρησαν ότι ήταν μέλος των «μαύρων πανθήρων» .
Αθλητικά τελείωσε ο ίδιος και όλοι όσοι ήταν τότε στο βάθρο. Σκληρά χρόνια….
Αυτή η εικόνα έχει γράψει στο στίβο και έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές.

-Κάποιο από τα μετάλλια που σου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση;
Όλα τα μετάλλια έχουν τη γοητεία τους, με την προσπάθεια των παιδιών και των προπονητών τους να αντικατοπτρίζεται σε αυτά.
Της Φανής Χαλκια ήταν ένα τρομερό μετάλλιο μέσα σε ένα γεμάτο Ολυμπιακό στάδιο.
Επίσης του Περικλή Ιακωβάκη στο Παγκόσμιο που ήταν πιο νέος και ερχόταν με φόρα, η μία επιτυχία υποδεχόταν την επόμενη.

Και αλλά πολλά μετάλλια…
Μου αρέσει πολύ η προσπάθεια που κάνει τα τελευταία χρόνια η Βούλα Παπαχρήστου.
Μπορεί να βρέθηκε με κάποιες περιπέτειες αλλά με πολύ πείσμα και πάθος γι’ αυτό που κάνει θέλει να βγει ξανά στο προσκήνιο.

Πολύ ωραία και πολύ αρχοντικά μετάλλια είναι της Κατερίνας Στεφανίδη τα τελευταία χρόνια.

-Και σε αυτά ήσουν πολύ κοντά της, τα έζησες.
Ναι είναι φοβερή προσωπικότητα η Κατερίνα αλλά και σπουδαία αθλήτρια από μικρό κορίτσι.

-Εκτός από τις καλές στιγμές όμως έχεις ζήσει και αρκετές δύσκολες.
Υπάρχουν φυσικά και οι δύσκολες στιγμές που είναι περισσότερες από τις καλές.
Θυμάμαι ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα όπου η Πηγή Δεβετζή ήταν φαβορί.
Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε μια θλάση με πολύ αγώνα απ’ όλους, τελικά πήγαμε καλά.
Έχει πολλές δύσκολες στιγμές.
Κρατάμε πάντα τα ευχάριστα και προχωράμε.

-Υπάρχει κάτι που έχεις κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια από τους αθλητές; Κάτι που σου έχει μείνει;
Επειδή είναι νέοι άνθρωποι , έχουν την χαρά της νιότης και την ελευθερία του πνεύματος, πολλά παιδιά που είναι από την επαρχία είναι ακόμα πιο ελεύθερα, κρατάς από τον καθένα πολλά.
Είναι ευχάριστη η κουβέντα μαζί τους, βλέπεις αθλητές υψηλού επιπέδου να ψάχνουν να βρουν τα όρια τους, όλος αυτός ο αγώνας που κάνουν.
Είναι παιδιά που δεν έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο , η ζωή τους είναι δομημένη γύρω από 2 προπονήσεις τη μέρα, στερούνται πάρα πολλά πράγματα και προσπαθείς και εσύ από τη μεριά σου να είσαι όσο πιο πολύ ευχάριστος μαζί τους , να δώσεις ένα καλό παράδειγμα , ένα ερέθισμα.
Το ατομικό αγώνισμα είναι μεγάλη δοκιμασία και για το χαρακτήρα του παιδιού αλλά για το σώμα του.

-Ποιος είναι ο πρώτος στόχος της εφετινής χρονιάς;
Ο πρώτος στόχος σαν εθνική ομάδα ανδρών γυναικών είναι το παλιό λεγόμενο Bruno Zauli το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ομάδων. Εκεί θα προσπαθήσουν όλα τα παιδιά μαζί και εμείς να βοηθήσουμε να παραμείνουμε στην super league, την μεγάλη κατηγορία.
Είμαστε 2 χρόνια εκεί και θέλουμε να μείνουμε με τους κορυφαίους. Να υπάρξει μια σταθερότητα.
Είναι μια δύσκολη δοκιμασία , ένας δύσκολος αγώνας με κάποιες νέες αλλαγές στους δρόμους με προκριματικούς.
Μετά ακολουθεί το παγκόσμιο πρωτάθλημα του Λονδίνου. Σε ένα φανταστικό γήπεδο με κόσμο που λατρεύει το στίβο.
Στους Ολυμπιακούς το 2012 ήταν γεμάτο από τις 9 το πρωί ενώ στη Βραζιλία το περασμένο καλοκαίρι σχεδόν φώναζαν «γκολ» στον στίβο.
Για όλους όσοι αγαπάμε το στίβο θα είναι ένα τεράστιο ραντεβού από όλες τις απόψεις.
Εκεί έχουμε καλές πιθανότητες στα άλματα για κάποια μετάλλια.
Δεν υπάρχουν προβλέψεις για μετάλλια , ο κάθε αγώνας είναι ξεχωριστός , οι προκριματικοί είναι σαν τελικοί και ο ημιτελικός είναι ακόμα πιο δύσκολος από τον τελικό.

Νιώθω πραγματικά μεγάλη χαρά που είμαι κομμάτι αυτού του παζλ και εγώ του κλασικού αθλητισμού, στον υψηλό αθλητισμό, ένα κομμάτι που αγάπησα και έμαθα, και παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις γι’ αυτό.
Μου έχει κάνει την τιμή ομοσπονδία και με εμπιστεύεται 16 χρόνια τώρα. Επίσης με στέλνει σε σεμινάρια για εκ νέου επιμόρφωση εκτός από τους αγώνες και τις προετοιμασίες.
Έτσι προχωράμε μπροστά χρόνο με το χρόνο, κάθε διοργάνωση είναι καινούργια, ένα καινούργιο στοίχημα για όλους μας.
Στις διοργανώσεις είμαστε ανα πάσα στιγμή έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάθε δυσκολία που μπορεί να προκύψει.

-Ποια διοργάνωση σου έχει κάνει εντύπωση;
Οι Ολυμπιακοί του 2004 στην Αθήνα ήταν φανταστικοί αγώνες.
Φαντάσου ακόμα και τώρα που βρισκόμαστε στο εξωτερικό και βλέπουν ότι είμαστε Έλληνες μας λένε ότι σαν της Αθήνας δεν υπάρχει καμία.
Για εμάς όμως εκτός των Ολυμπιακών αγώνων τα μεγάλα στοιχήματα είναι τα Παγκόσμια πρωταθλήματα.
Οι αγώνες είναι πραγματικά πολύ δύσκολοι για όλους, και για τους αθλητές αλλά και για μας.
Θεωρώ πως είναι ένα κλικ πιο σοβαρά τα πράγματα.
Έχει να κάνει επίσης και με τα οικονομικά οφέλη που αποκομίζουν οι αθλητές.
Οι Ολυμπιακοί έχουν μια αίγλη , είναι ένα πάρτι για όλα τα έθνη.

Έχουν γίνει πολύ ωραίες διοργανώσεις γενικά, στο Πεκίνο το 2008 είδαμε έναν άλλο πολιτισμό, διαφορετικό.
Αλλά γνώστες και φαν σαν του Λονδίνου νομίζω δεν υπάρχουν πουθενά. Πάντα γεμάτο το γήπεδο με κόσμο που να ξέρει στίβο. Μας έχει κάνει φοβερή εντύπωση. Περιμένουμε να το ζήσουμε ξανά το καλοκαίρι.

πηγή

Comments

comments

Click to comment